Zarząd Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A. uzyskuje efekt synergii, wynikający z konsolidacji przemysłu obronnego. Jako podmiot nadzorowany przez Ministerstwo Obrony Narodowej, który skupia zakłady przemysłu zbrojeniowego, produkujące uzbrojenie i sprzęt dla różnych rodzajów Sił Zbrojnych RP, zapewnia spółkom zależnym stabilność, a także realizuje nowy model zarządzania strukturą zakładów przemysłowych, tworząc korzystne warunki do ich rozwoju. Po niespełna roku działalności obecny Zarząd PGZ S.A. uzyskał już szereg pozytywnych efektów.
Obecny Zarząd Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A. pracę na rzecz rozwoju przemysłu obronnego i zwiększenia bezpieczeństwa Polski rozpoczął od przeprowadzenia audytu sytuacji zastanej. Analiza wykazała brak stabilizacji i koncepcji funkcjonowania polskiego przemysłu obronnego w latach 2009-2015, co znacząco osłabiło pozycję krajowych zakładów przemysłu obronnego jako dostawców uzbrojenia i sprzętu dla Ministerstwa Obrony Narodowej. Prezesi spółek należących do PGZ S.A. zostali poproszeni o szczegółowe wyjaśnienia.
– Wyrazistym przykładem braku troski koalicji PO i PSL o przemysł zbrojeniowy było doprowadzenie po raz drugi do skrajnej biedy w ZPS Pionki. W 2011 roku zadłużenie ZPS Pionki osiągnęło wartość przekraczającą 35 mln PLN kapitały Spółki były ujemne, czyli zaistniały wszelkie przesłanki do ogłoszenia jej upadłości. Zwolniono całą załogę ok. 150 osób (…) Dzisiejsze konsekwencje, gdyby dopuszczono do upadku ZPS Pionki: nie mielibyśmy polskiej amunicji 120 mm do Leoparda HE i podkalibrowej, nie byłoby mowy o realizacji kontraktu z Jordanią, Polska byłaby całkowicie uzależniona od dostaw prochu z zagranicy, nastąpiłoby całkowite załamanie zdolności do obrony kraju w sytuacji zagrożenia konfliktem zbrojnym, konieczność dostaw prochu od zagranicznych producentów zablokowałaby nasz eksport, dostawcy prochu woleliby sami sprzedawać własne, gotowe wyroby, niż sprzedawać proch Polsce, by polskie firmy produkowały i zarabiały na eksporcie. Kolejnym przykładem nieprzemyślanych decyzji rządu PO i PSL było doprowadzenie do upadłości Zakładów Chemicznych ZACHEM S.A., która spowodowała do dzisiaj trwające perturbacje w funkcjonowaniu firmy NITRO-CHEM Bydgoszcz, jedynego producenta materiałów wybuchowych – powiedział Prezes Zarządu MESKO S.A. Waldemar Skowron.
Przykładem działania, które obecny Zarząd PGZ S.A. ocenia jako szkodliwe dla przemysłu zbrojeniowego, było bezkrytyczne przyjęcie zobowiązań wynikających z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronnych i bezpieczeństwa i zmieniającej dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE oraz brak przyjęcia aktów prawa polskiego, które zabezpieczyłyby interesy polskich spółek zbrojeniowych przed nadmierną konkurencją ze strony koncernów zagranicznych, jak zrobiły to inne państwa, np. Niemcy, Francja czy Wielka Brytania.
Porozumienia Standaryzacyjne NATO zakładają, że państwa sojusznicze powinny utrzymywać określony asortyment sprzętu i uzbrojenia oraz ich zapasy. Żeby jednak polski przemysł obronny mógł tym wymaganiom sprostać, konieczne jest podtrzymywanie przez zakłady przemysłowe kompetencji w zakresie produkcji poszczególnych elementów uzbrojenia, zdolności operacyjnych, odpowiednio wykwalifikowanej kadry oraz aktualnej certyfikacji. Warunkiem tego są z kolei zamówienia, których w poprzednim okresie zakłady, dziś skonsolidowane w Polskiej Grupie Zbrojeniowej, nie otrzymywały w odpowiedniej ilości. W wyniku takiej polityki dotyczącej przemysłu obronnego ani spółki przemysłu obronnego nie utrzymały pełnych możliwości operacyjnych, ani Siły Zbrojne RP nie otrzymały uzbrojenia i sprzętu, który obecnie jest im niezbędny.
Brak perspektywicznego myślenia o bezpieczeństwie państwa oznaczał przyzwolenie na wygaszanie produkcji w niektórych spółkach obronnych. Ponadto Plan Modernizacji Technicznej Sił Zbrojnych RP na lata 2013-2022 w kształcie przyjętym w 2012 r. zakładał, że poszczególne programy operacyjne zostaną zrealizowane w oparciu o dostawy zagraniczne, zaś udział polskiego przemysłu obronnego miał być w nim marginalny: program „System Obrony Powietrznej” miał kosztować 26,5 mld zł, z czego 3 mld zł przewidziano dla PGZ, program „Zwalczanie zagrożeń na morzu” miał kosztować 13,3 mld zł, z czego 5 mld zł przewidziano dla PGZ, program „Śmigłowce wsparcia bojowego” miał kosztować 11,8 mld zł, z czego 0 zł przewidziano dla PGZ. Wyjątkiem jest program „Indywidualne wyposażenie żołnierza TYTAN” o wartości 3,1 mld zł, który w całości jest realizowany przez spółki Polskiej Grupy Zbrojeniowej.
W latach poprzednich nie wdrożono mechanizmów zabezpieczających bezpieczeństwo państwa pod względem doskonalenia kompetencji i rozwijania know-how spółek przemysłu obronnego, a także umożliwiających efektywne przeprowadzenie restrukturyzacji, związanej z utworzeniem Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A.
Podejmowano także próby sprzedaży spółek polskiego przemysłu obronnego podmiotom zagranicznym, np. plan sprzedaży Zakładu Produkcji Specjalnej Gamrat Sp. z o.o. norwesko-fińskiemu Nammo były już zaawansowany. Powiązane z tym były działania zmierzające do sprzedania zagranicznemu podmiotowi części kompetencji Mesko S.A., dotyczących produkcji paliw i silników rakietowych.
– Polityka prowadzona w latach 2010-2015 wyraźnie wskazywała na zamiar prywatyzacji przemysłu obronnego poprzez sprzedaż udziałów należących do Skarbu Państwa do jednego z dużych dostawców międzynarodowych (…) Rząd PO i PSL rozpowszechnił na rynku wrażliwe i jednocześnie szkodliwe dla Rzeczypospolitej informacje, iż wartość polskiego przemysłu obronnego nie przekracza np. 3 proc. wartości spółki Airbus. Takimi faktami uzasadniał celowość włączenia polskiego przemysłu w całości do dużego koncernu międzynarodowego, co pozwoliłoby, zdaniem rządzących, zapewnić ciągłość przychodów – podkreślił Prezes Zarządu MESKO S.A. Waldemar Skowron.
Nieprawidłowości stwierdzono także w przemyśle stoczniowym. W 2013 r. Zarząd Stoczni Remontowej Nauta S.A. w Gdyni bez zgody Rady Nadzorczej zawarł umowę z Uniwersytetem Gdańskim na budowę statku naukowo-badawczego B870-II „Ocenaograf”. Niedługo później negatywny wynik badań modelowych dla wymiarów kontraktowych statku spowodował zmianę całego projektu. Konieczne było podpisanie aneksu do umowy. W protokole konieczności zapisano, że wszystkie dodatkowe koszty związane ze zmianą wymiarów i kształtu kadłuba zostaną pokryte przez wykonawcę, czyli Stocznię Remontową Nauta S.A. w Gdyni. Szacowana wartość dodatkowych kosztów, związana ze zmianą długości statków, wynosi 14 mln zł. Aneks oraz protokół konieczności zostały podpisane pomimo negatywnej opinii kierownika projektu. Wadliwie podpisany kontrakt doprowadził do rażących strat finansowych Stoczni w wysokości szacowanej na 16,5 mln zł.
Na skraju upadłości znalazła się także Morska Stocznia Remontowa Gryfia S.A. Polska Grupa Zbrojeniowa pod obecnym Zarządem udzieliła jej specjalnej pożyczki, a w Stoczni wdrażany jest plan naprawczy. PGZ S.A. planuje również przeprowadzenie konsolidacji Szczecińskiego Parku Przemysłowego Sp. z o.o. i Morskiej Stoczni Remontowej Gryfia S.A. poprzez zakup 100 proc. udziałów w Szczecińskim Parku Przemysłowym od Towarzystwa Finansowego Silesia Sp. z o.o. Polska Grupa Zbrojeniowa zamierza zmodyfikować dotychczasowy model biznesowy Szczecińskiego Parku Przemysłowego z pasywnego udostępniania składników majątku podmiotom trzecim i świadczenia określonych usług na rzecz aktywnego kreowania działalności gospodarczej oraz koordynację i kooperację podmiotów stoczniowych należących do PGZ w ramach łańcucha przemysłowego.
Polska Grupa Zbrojeniowa przeprowadzając restrukturyzację, ratuje i rozwija potencjał polskich zakładów stoczniowych, które uznaje za podmioty o strategicznym znaczeniu z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa.
– Zarząd PGZ dąży do integracji i rozbudowy polskiego przemysłu obronnego w wymiarze globalnym, żeby w sposób całościowy zabezpieczyć dostawy uzbrojenia i sprzętu dla Sił Zbrojnych RP, przede wszystkich na podstawie zredefiniowanego Planu Modernizacji Technicznej, w ramach którego w okresie 2017-2022 nakłady wyniosą ponad 100 mld zł. Zarząd Polskiej Grupy Zbrojeniowej sukcesywnie wdraża nowy model zarządzania strukturą zakładów przemysłu obronnego, którego podstawą jest przekonanie, że jest to sektor o znaczeniu strategicznym nie tylko z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa, ale także pod względem potencjału gospodarczego, którego rozwój przyczyni się do zwiększenia spójności społecznej, ekonomicznej i terytorialnej Rzeczypospolitej Polskiej, czyli realizacji jednego z podstawowych celów ujętych w „Planie na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju” Wicepremiera Mateusza Morawieckiego – powiedział Prezes Zarządu PGZ S.A. Arkadiusz Siwko.
Polska Grupa Zbrojeniowa jest podstawowym partnerem Ministerstwa Obrony Narodowej w realizacji Planu Modernizacji Technicznej. Jako lider bądź poprzez spółki zależne uczestniczy w postępowaniach dotyczących ponad 100 projektów. Do tej pory PGZ S.A. oraz spółki zależne podpisały z Inspektoratem Uzbrojenia MON kilkadziesiąt umów w ramach poszczególnych programów operacyjnych PMT, np. „Modernizacja wojsk pancernych i zmechanizowanych”, „System obrony powietrznej”, Modernizacja wojsk rakietowych i artylerii”, „Zintegrowane systemy wsparcia dowodzenia oraz zobrazowania pola walki – C4ISR” czy „Indywidualne wyposażenie i uzbrojenie żołnierza TYTAN”.
